جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۱۰ — پریوشی که به رخ رسم دلبری داند
- شمارهٔ ۱۱۱ — دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد
- شمارهٔ ۱۱۲ — ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند
- شمارهٔ ۱۰۶ — یار به کف ساغر شراب درآمد
- شمارهٔ ۱۱۳ — باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد
- شمارهٔ ۱۰۸ — گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید
- شمارهٔ ۱۰۷ — رخنه ز غم در دل خراب درآمد
- شمارهٔ ۱۰۹ — هر آفتاب که از مطلع جمال برآید
- شمارهٔ ۱۲۰ — صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند
- شمارهٔ ۱۱۹ — به باغ لاله و گل رونق بهارانند
- شمارهٔ ۱۲۱ — آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند
- شمارهٔ ۱۱۴ — سفر خوش است اگر یار همسفر باشد
- شمارهٔ ۱۱۵ — ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد
- شمارهٔ ۱۱۶ — چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد
- شمارهٔ ۱۱۷ — چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد
- شمارهٔ ۱۱۸ — هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد
- شمارهٔ ۱۲۵ — خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند
- شمارهٔ ۱۲۷ — دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید
- شمارهٔ ۱۲۶ — بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد
- شمارهٔ ۱۲۳ — برهنگان چمن باز سبزپوش شدند
- شمارهٔ ۱۲۲ — دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد
- شمارهٔ ۱۲۹ — چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد
- شمارهٔ ۱۲۴ — چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد
- شمارهٔ ۱۲۸ — منم امروز حریف قدح آشامی چند