جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۴۴۹ — زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر
- شمارهٔ ۴۵۲ — ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر
- شمارهٔ ۴۵۰ — ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر
- شمارهٔ ۴۵۳ — خوشا گل کامده ست از نازنینان چمن بر سر
- شمارهٔ ۴۵۵ — عمری ست نور چشم جهان بین ماست یار
- شمارهٔ ۴۵۴ — ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر
- شمارهٔ ۴۵۱ — ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر
- شمارهٔ ۴۵۶ — رخ زرد دارم ز دوری آن در
- شمارهٔ ۴۶۱ — تیر مژه تنها به دل تنگ مینداز
- شمارهٔ ۴۶۲ — دلا ز قید حریفان بی‌خرد بگریز
- شمارهٔ ۴۵۷ — لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز
- شمارهٔ ۴۶۴ — پیر شدیم و به دل داغ جوانان هنوز
- شمارهٔ ۴۶۳ — زهی مهر از رخت شرمنده مه نیز
- شمارهٔ ۴۵۸ — خرامان بگذر ای سرو سرافراز
- شمارهٔ ۴۶۰ — خطت فتنه ست و لبها فتنه انگیز
- شمارهٔ ۴۵۹ — از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز
- شمارهٔ ۴۷۲ — درین ره خضر همت همرهم بس
- شمارهٔ ۴۶۵ — رفتی و من ملازم این منزلم هنوز
- شمارهٔ ۴۶۷ — دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز
- شمارهٔ ۴۷۱ — آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس
- شمارهٔ ۴۷۰ — عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس
- شمارهٔ ۴۶۹ — رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس
- شمارهٔ ۴۶۸ — یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز
- شمارهٔ ۴۶۶ — آمد بهار و گلرخ من در سفر هنوز