جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۵۲۷ — حدیثی مشکل و سری ست مغلق
• شمارهٔ ۵۲۸ — رهروی خوش سخنی گفت ز پیران طریق
• شمارهٔ ۵۲۳ — گفتم به عزم توبه نهم جام می ز کف
• شمارهٔ ۵۲۲ — کی به دعوی تاب آن روی چو مه دارد چراغ
• شمارهٔ ۵۲۱ — هر شب از آتش رخسار تو سوزم چو چراغ
• شمارهٔ ۵۲۶ — سر به پای توام ای کعبه جان نیست گزاف
• شمارهٔ ۵۲۴ — نقد عمر زاهدان در توبه از می شد تلف
• شمارهٔ ۵۲۵ — باده صاف و محتسب با باده نوشان در مصاف
• شمارهٔ ۵۳۳ — هر خون که خورد بی تو دل از ساغر فراق
• شمارهٔ ۵۲۹ — چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایق
• شمارهٔ ۵۳۴ — روز ما را ساخت چون شب تیره آن ماه از فراق
• شمارهٔ ۵۳۲ — ای سر عقل از خطت بر خط فرمان عشق
• شمارهٔ ۵۳۱ — بود عقیق سرشکی که ریزم از غم عشق
• شمارهٔ ۵۳۵ — زهی به خاک درت چشم خون فشان مشتاق
• شمارهٔ ۵۳۶ — ای ذات تو از صفات ما پاک
• شمارهٔ ۵۳۰ — ای خرم از هوای رخت نوبهار عشق
• شمارهٔ ۵۴۱ — سر دهانت ناگشته مدرک
• شمارهٔ ۵۴۰ — دلم شد جزو جزو از تیغ بی داد تو و هر یک
• شمارهٔ ۵۳۷ — زد به شکرخنده لعلت بر دل ریشم نمک
• شمارهٔ ۵۳۸ — چون تو ناوک افکنی سویم دل و جان یک به یک
• شمارهٔ ۵۳۹ — چو جزو لایتجزاست آن دهان بی شک
• شمارهٔ ۵۴۲ — دل خون و جان فگار و جگرریش و سینه چاک
• شمارهٔ ۵۴۳ — جان می دهم به باد و غمت می برم به خاک
• شمارهٔ ۵۴۴ — جان عاشق چون بود از آرزوی طبع پاک