جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۵۰۲ — چند فروزم چراغ از علم آه خویش
- شمارهٔ ۴۹۹ — هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش
- شمارهٔ ۵۰۰ — زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش
- شمارهٔ ۵۰۱ — من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش
- شمارهٔ ۵۰۳ — کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش
- شمارهٔ ۵۰۴ — چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش
- شمارهٔ ۴۹۷ — تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش
- شمارهٔ ۴۹۸ — مدار آینه را در صفا برابر خویش
- شمارهٔ ۵۰۶ — دلا ملازم رندان دردکش می باش
- شمارهٔ ۵۰۸ — هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش
- شمارهٔ ۵۰۵ — بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش
- شمارهٔ ۵۱۲ — کی کنم با کان گوهر درج لعلت را عوض
- شمارهٔ ۵۰۹ — ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص
- شمارهٔ ۵۱۰ — چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص
- شمارهٔ ۵۰۷ — بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش
- شمارهٔ ۵۱۱ — ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص
- شمارهٔ ۵۱۴ — خال مشکین چیست بر رخ گرد لب نارسته خط
- شمارهٔ ۵۱۵ — گم کرده ایم راه برون شد ازین رباط
- شمارهٔ ۵۱۳ — چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاض
- شمارهٔ ۵۱۷ — از لب میگون تو پرهیزگاران را چه حظ
- شمارهٔ ۵۱۶ — بر آب می کشد رخت از مشک ناب خط
- شمارهٔ ۵۱۹ — یار قصد قتل من دارد به تیغ انقطاع
- شمارهٔ ۵۲۰ — خلقی چو گل شکفته و خندان به طرف باغ
- شمارهٔ ۵۱۸ — حدیث ماه رخت شد تمام در مطلع