جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۶۰۱ — باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد
- شمارهٔ ۶۰۲ — شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند
- شمارهٔ ۶۰۳ — هر که از چشم تو کیفیت والا دارد
- شمارهٔ ۶۰۴ — اسم باید که موافق بمسمی باشد
- شمارهٔ ۶۰۵ — ز آهم حسن روی یار بی‌اندازه می‌گردد
- شمارهٔ ۶۰۶ — خوی آن جور آشنا بیگانه از هوشم کند
- شمارهٔ ۶۰۷ — غبارم بر فلک پرواز مانند ملک دارد
- شمارهٔ ۶۰۸ — نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود
- شمارهٔ ۶۱۰ — هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد
- شمارهٔ ۶۱۲ — آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد
- شمارهٔ ۶۱۳ — با لب خشک آنکه در عشق تو دامن تر کند
- شمارهٔ ۶۱۱ — دل غافل ز ریاضت به صفایی نرسید
- شمارهٔ ۶۰۹ — در فضای سینه چون شاهین یادش بر پرد
- شمارهٔ ۶۱۴ — از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود
- شمارهٔ ۶۱۵ — از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد
- شمارهٔ ۶۱۶ — زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد
- شمارهٔ ۶۲۳ — بس که گوهر بر کنارم چشم خون‌پالا فشاند
- شمارهٔ ۶۱۷ — نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
- شمارهٔ ۶۱۸ — مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
- شمارهٔ ۶۱۹ — بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
- شمارهٔ ۶۲۲ — از سخن یک جو نه بر قدر سخن پرور فزود
- شمارهٔ ۶۲۰ — تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند
- شمارهٔ ۶۲۱ — به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد
- شمارهٔ ۶۲۴ — از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد