جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۵۳۲ — تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند
- شمارهٔ ۵۳۳ — ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد
- شمارهٔ ۵۳۰ — خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد
- شمارهٔ ۵۲۹ — بی‌رخت گل در چمن آشفتگی‌ها می‌کند
- شمارهٔ ۵۳۱ — پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد
- شمارهٔ ۵۳۵ — به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد
- شمارهٔ ۵۳۶ — آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند
- شمارهٔ ۵۳۴ — زلف مشکین تو سرمایهٔ سودا باشد
- شمارهٔ ۵۴۰ — از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود
- شمارهٔ ۵۴۳ — شبی که مستی باد تو در سرم باشد
- شمارهٔ ۵۴۱ — اگر شه ور گدا کز مرگ دایم بر حذر باشد
- شمارهٔ ۵۴۲ — به ره طرح چمن پیوسته رخسار تو می ریزد
- شمارهٔ ۵۴۴ — در باغ چو گل به رخ جانان نظر افکند
- شمارهٔ ۵۳۸ — گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود
- شمارهٔ ۵۳۹ — به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد
- شمارهٔ ۵۳۷ — ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید
- شمارهٔ ۵۴۵ — کباب خود دلم را شعلهٔ آواز او دارد
- شمارهٔ ۵۴۶ — خون دلم چو از سر مژگان فرو چکید
- شمارهٔ ۵۴۹ — پیش رخت مراست دل داغ داغ بند
- شمارهٔ ۵۴۷ — رازها را لب خاموش نگهبان باشد
- شمارهٔ ۵۴۸ — خاکساری جوشن شمشیر آفت می شود
- شمارهٔ ۵۵۱ — ز فیض نور معنی شام اهل دل سحر باشد
- شمارهٔ ۵۵۰ — سرو نازم چون بی گلگشت در رفتار شد
- شمارهٔ ۵۵۲ — چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد