جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۶۷۵ — غمی به خاطرم از بیش و کم نمی آید
- شمارهٔ ۶۷۷ — تا چند رود دل پی کاری که ندارد
- شمارهٔ ۶۷۳ — دایما خون دلم زان زلف و کاکل می‌چکد
- شمارهٔ ۶۷۹ — لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدند
- شمارهٔ ۶۷۸ — دست خواهش تا توان از مدعا باید کشید
- شمارهٔ ۶۷۶ — چو انگشتان نایی دایما در رقص می آید
- شمارهٔ ۶۸۰ — دگر بوی کبابم از دل آواره می آید
- شمارهٔ ۶۷۴ — عیار ناقصان از فکر کامل می تواند شد
- شمارهٔ ۶۸۵ — دل را به قدر خمکده ها جوش داده اند
- شمارهٔ ۶۸۶ — تنها نه همین یارم گوش سبکی دارد
- شمارهٔ ۶۸۸ — نیکی به خلق چرخ زبرجد نمی کند
- شمارهٔ ۶۸۴ — به شوخی برق را راه تپش بر بال و پر بندد
- شمارهٔ ۶۸۲ — دل از مهر می و معشوقم آسان بر نمی خیزد
- شمارهٔ ۶۸۳ — هرگز از پیش نظر آن رخ رخشان نرود
- شمارهٔ ۶۸۱ — دل عاشق ز منع اشک خونین غرق خون می گردد
- شمارهٔ ۶۸۷ — نه آسان زان سر کو عاشق بیدل برون آید
- شمارهٔ ۶۹۵ — در این زمانه کسی نیست رو به من خندد
- شمارهٔ ۶۸۹ — گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد
- شمارهٔ ۶۹۱ — قهقهه خنده مرا در غم او ناله بود
- شمارهٔ ۶۹۰ — تا دلم هنگامهٔ مهر و وفا را گرم کرد
- شمارهٔ ۶۹۴ — هر که چون صبح خودنمایی کرد
- شمارهٔ ۶۹۳ — اشک ما موج شراب دل بود
- شمارهٔ ۶۹۲ — با همه اعضا مرا چون ابر گریان ساختند
- شمارهٔ ۶۹۶ — آتش آهم ز بس گلزار بی نم می شود