جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۶۳۰ — چه کامها که قدح از تو برنمی گیرد
- شمارهٔ ۶۳۲ — آمدی چون چشم روزن دیده بیخواب از تو شد
- شمارهٔ ۶۲۷ — چو آفتاب جمال تو آشکاره شود
- شمارهٔ ۶۲۸ — غنچه در صحن چمن دل را نه آسان واکند
- شمارهٔ ۶۲۶ — زخم دلم چو غنچه فراهم نمی شود
- شمارهٔ ۶۳۱ — گل فیض از ریاض حسن زاهد چیدنی دارد
- شمارهٔ ۶۲۹ — سوار شو که جمالت یکی شود
- شمارهٔ ۶۲۵ — کسی که در طلبش درد جستجو دارد
- شمارهٔ ۶۴۰ — هرکه در عشقت ز مژگان اشک نابش می‌چکد
- شمارهٔ ۶۳۳ — پیچ و خم مو را چو آن مشکین سلاسل می‌دهد
- شمارهٔ ۶۳۶ — در دل، آنانکه غم یار نهان می دارند
- شمارهٔ ۶۳۴ — چو او در بزم ارباب هوس می‌رفت و می‌آمد
- شمارهٔ ۶۳۷ — سالکانی که به خورشید رخت دل بستند
- شمارهٔ ۶۳۸ — کامت چو در شوی به خطرها همی دهند
- شمارهٔ ۶۳۹ — چو از فکر کام تو حاصل شود
- شمارهٔ ۶۳۵ — آشنا با عشق اگر شد عقده دل واشود
- شمارهٔ ۶۴۴ — ز روز حشر شهید ترا چه بیم بود
- شمارهٔ ۶۴۸ — رهی از خود نرفتن غیر گمراهی نمی‌باشد
- شمارهٔ ۶۴۷ — گل به آن روی نکو می ماند
- شمارهٔ ۶۴۳ — بلبلی نیست دل خسته که نالان نشود
- شمارهٔ ۶۴۵ — چشم مخمور تو چون بازار صهبا بشکند
- شمارهٔ ۶۴۱ — آنکه زلفش به دلم دست تطاول پیچد
- شمارهٔ ۶۴۶ — تا بر رخ تو زلف پریشان نمی شود
- شمارهٔ ۶۴۲ — عجزم از عشق محال است عنان تاب شود