جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۶۵۲ — می نشاط که در جام شاه ریخته اند
- شمارهٔ ۶۵۴ — عشاق همچو دل به بر شیر خفته اند
- شمارهٔ ۶۵۵ — لب تو چون نمک نوشخند خواهد شد
- شمارهٔ ۶۵۱ — زموج چین توانی ساده کردن گر جبین خود
- شمارهٔ ۶۴۹ — دل به قدر عقل هر کس را اسیر غم شود
- شمارهٔ ۶۵۰ — در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد
- شمارهٔ ۶۵۳ — فصل نوبهاران است ابر در خروش آمد
- شمارهٔ ۶۵۶ — هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود
- شمارهٔ ۶۵۸ — غنچه مانند این دهن باشد
- شمارهٔ ۶۶۱ — به قدر دستگه پامال حب مال خواهی شد
- شمارهٔ ۶۶۳ — سوار ابلق لیل و نهار خود باشد
- شمارهٔ ۶۶۴ — چو مهر دوست مرا در حریم جان تابد
- شمارهٔ ۶۵۹ — می به جام گل از آن رخسار زیبا ریختند
- شمارهٔ ۶۵۷ — طعن ها زاهد به عشق پاک دامن می زند
- شمارهٔ ۶۶۲ — صید خلق اهل ریا در گوشه گیری دیده اند
- شمارهٔ ۶۶۰ — بحر را چشم تر ما از نظر می افکند
- شمارهٔ ۶۶۷ — اگر غبار ره یار می توانی شد
- شمارهٔ ۶۶۸ — شب که حالم زغم هجر تو دیگرگون بود
- شمارهٔ ۶۷۱ — خط به گرد عارضش گرد شمیم گل بود
- شمارهٔ ۶۷۰ — آن دم که باده کلفتم از سینه می برد
- شمارهٔ ۶۷۲ — شب که در ساغر شراب ارغوان افکنده بود
- شمارهٔ ۶۶۶ — از شور جنون هیچ کس آگاه نمی بود
- شمارهٔ ۶۶۹ — سوی گلشن شو اکسیر حیاتت گر هوس باشد
- شمارهٔ ۶۶۵ — آیینه با وقار تو سیماب می شود