جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۵۵۳ — آنچه از بوسی بر آن لب‌های شیرین می‌رود
• شمارهٔ ۵۵۷ — شب که یاد چشم مستش از غمم افزوده بود
• شمارهٔ ۵۵۵ — با بار آن گل رو دل بی حجاب باشد
• شمارهٔ ۵۵۸ — دولت کسی ز پهلوی حسنت هوس کند
• شمارهٔ ۵۵۹ — چون نگاهی سوی من زان چشم مخمور افکند
• شمارهٔ ۵۶۰ — هر که از شمشیر نازت نیم بسمل ماند ماند
• شمارهٔ ۵۵۶ — نه تنها غنچه را کیفیت چشمش سبو بخشد
• شمارهٔ ۵۵۴ — نونهال من ز طفلی آشنا بیگانه بود
• شمارهٔ ۵۶۳ — از سینه دل جدا به تپیدن نمی شود
• شمارهٔ ۵۶۴ — مفت رندی است که کام از لب ساغر گیرد
• شمارهٔ ۵۶۵ — رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازد
• شمارهٔ ۵۶۶ — زورآوران که پنجهٔ افلاک می برند
• شمارهٔ ۵۶۷ — خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کند
• شمارهٔ ۵۶۱ — شب که دل اندیشهٔ آن نشتر مژگان کند
• شمارهٔ ۵۶۸ — دلها بسی بر آتش حسنش سپند شد
• شمارهٔ ۵۶۲ — هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد
• شمارهٔ ۵۷۰ — از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند
• شمارهٔ ۵۷۲ — چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اند
• شمارهٔ ۵۶۹ — چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می‌رود
• شمارهٔ ۵۷۳ — سرو من چون به سر شوخی انداز آمد
• شمارهٔ ۵۷۴ — می‌رود ظلمت چو خورشید از کمین پیدا شود
• شمارهٔ ۵۷۵ — می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد
• شمارهٔ ۵۷۱ — ای خضر هر که مست شراب جنون بود
• شمارهٔ ۵۷۶ — شکست از جوش غم بازار رنگم ناله پیدا شد