جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۵۷۸ — عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند
- شمارهٔ ۵۷۷ — نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد
- شمارهٔ ۵۸۰ — لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
- شمارهٔ ۵۸۱ — بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد
- شمارهٔ ۵۷۹ — ز چشمم جز سرشک لعل‌گون بیرون نمی‌آید
- شمارهٔ ۵۸۲ — زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
- شمارهٔ ۵۸۳ — کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
- شمارهٔ ۵۸۴ — بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
- شمارهٔ ۵۸۶ — زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
- شمارهٔ ۵۸۷ — دلا ببال که روزی غبار خواهی شد
- شمارهٔ ۵۸۸ — غنچه تا بگشود لب، خونین‌دلم آمد به یاد
- شمارهٔ ۵۸۵ — سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود
- شمارهٔ ۵۸۹ — گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد
- شمارهٔ ۵۹۱ — رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند
- شمارهٔ ۵۹۲ — یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند
- شمارهٔ ۵۹۰ — شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
- شمارهٔ ۵۹۶ — رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
- شمارهٔ ۵۹۸ — زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
- شمارهٔ ۶۰۰ — شوخی ات چون شیوهٔ عاشقکشی بنیاد کرد
- شمارهٔ ۵۹۳ — اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود
- شمارهٔ ۵۹۹ — تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
- شمارهٔ ۵۹۴ — دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
- شمارهٔ ۵۹۵ — در سینه آنچه این دل مایوس می کند
- شمارهٔ ۵۹۷ — بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود