جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۷ — زبسکه کرده مکرر ثنای واجب را
- شمارهٔ ۹۸ — ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا
- شمارهٔ ۱۰۲ — همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا
- شمارهٔ ۱۰۳ — نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
- شمارهٔ ۹۹ — از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را
- شمارهٔ ۱۰۰ — نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را
- شمارهٔ ۱۰۴ — از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
- شمارهٔ ۱۰۱ — بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا
- شمارهٔ ۱۱۱ — مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
- شمارهٔ ۱۱۲ — اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
- شمارهٔ ۱۰۷ — به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
- شمارهٔ ۱۰۶ — به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
- شمارهٔ ۱۰۵ — چشم او آشیانهٔ دل ما
- شمارهٔ ۱۰۹ — ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
- شمارهٔ ۱۰۸ — آهم گشود تا پر پرواز در هوا
- شمارهٔ ۱۱۰ — آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
- شمارهٔ ۱۱۴ — می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
- شمارهٔ ۱۱۳ — قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
- شمارهٔ ۱۱۶ — سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
- شمارهٔ ۱۱۵ — ترسم که خراشد تن نازک بدنم را
- شمارهٔ ۱۲۰ — بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا
- شمارهٔ ۱۱۸ — دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
- شمارهٔ ۱۱۷ — ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
- شمارهٔ ۱۱۹ — از ترک آرزو بفزاید کمال ما