جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۷۶ — بی او به دیده گرد کند شیشه ریزها
• شمارهٔ ۷۵ — کی زر دنیا برآرد پریشانی مرا
• شمارهٔ ۷۷ — زبون کی می توان کرد به نیرو چرخ پرفن را
• شمارهٔ ۷۳ — نه در وصال و نه هجران بود قرار مرا
• شمارهٔ ۷۹ — نمی باشد زمرگ اندیشه ای پرهیزکاران را
• شمارهٔ ۷۴ — بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را
• شمارهٔ ۷۸ — تا زنده ام بود غم عشقش هوس مرا
• شمارهٔ ۸۰ — حیران تو از هر خم مو دیدهٔ خط را
• شمارهٔ ۸۱ — کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او را
• شمارهٔ ۸۵ — رخی زآتش می رشک ایمن ست ترا
• شمارهٔ ۸۴ — افزود عشق قدر دل دردناک را
• شمارهٔ ۸۳ — ای گنج‌ها ز گوهر یاد تو سینه‌ها
• شمارهٔ ۸۶ — چوب قفس نخست زخس می کنیم ما
• شمارهٔ ۸۲ — مزاج شعله بود وضوح شوخ و شنگ ترا
• شمارهٔ ۸۷ — به پیری نشد چاره گردن کشان را
• شمارهٔ ۸۸ — لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را
• شمارهٔ ۹۴ — برد یاد او دل غم پیشه را
• شمارهٔ ۹۵ — گردد ز سیر صحرا کی حل مشکل ما
• شمارهٔ ۸۹ — ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشا
• شمارهٔ ۹۰ — چه چاره است دل سر زدیده بر زده را
• شمارهٔ ۹۶ — چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرا
• شمارهٔ ۹۳ — گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را
• شمارهٔ ۹۱ — غم بود چاره حریف به غم آموخته را
• شمارهٔ ۹۲ — بی درد بر کنار مریز آب دیده را