خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۸۶ — شب رحیل ز افغان خستگان مراحل
- شمارهٔ ۱۸۷ — هرگه که ز خرگه بچمن بار دهد گل
- شمارهٔ ۱۸۹ — ز روی خوب تو گفتم که پرده برفکنم
- شمارهٔ ۱۸۸ — چون ما بکفر زلف تو اقرار کرده ایم
- شمارهٔ ۱۹۰ — ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غم
- شمارهٔ ۱۹۱ — روزگاری روی در روی نگاری داشتم
- شمارهٔ ۱۹۲ — در جهان وقف حریم حرم او کردیم
- شمارهٔ ۱۸۵ — مرا که نیست بخاک درت امید وصول
- شمارهٔ ۱۹۶ — داریم دلی پر غم و غمخوار نداریم
- شمارهٔ ۱۹۷ — تا چند بشادی می غمهای تو نوشم
- شمارهٔ ۱۹۸ — بلبلان که رساند نسیم باغ ارم
- شمارهٔ ۱۹۹ — چو بر کشی علم قربت از حریم حرم
- شمارهٔ ۱۹۴ — مردیم در خمار و شرابی نیافتیم
- شمارهٔ ۲۰۰ — اکنون که از بهشت نشان می دهد نسیم
- شمارهٔ ۱۹۳ — من از آن لحظه که در چشم تو دیدم مستم
- شمارهٔ ۱۹۵ — من بیدل نگر از صحبت جانان محروم
- شمارهٔ ۲۰۴ — ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کرده ایم
- شمارهٔ ۲۰۶ — آن ماه پری رخ را در خانه نمی بینم
- شمارهٔ ۲۰۳ — ایدل ار خواهی بدولتخانه ی جانت برم
- شمارهٔ ۲۰۷ — مدام آن نرگس سرمست را در خواب می بینم
- شمارهٔ ۲۰۱ — کشتی ما کو که ما زورق در آب افکنده ایم
- شمارهٔ ۲۰۲ — با لعل او ز جوهر جان در گذشته ایم
- شمارهٔ ۲۰۵ — ای تنم کرده ز غم موئی و در مو زده خم
- شمارهٔ ۲۰۸ — گلی به رنگ تو در بوستان نمی‌بینم