خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۶۴ — چون کوتهست دستم از آن گیسوی دراز
- شمارهٔ ۱۶۵ — بستیم دل در آن سر زلف دراز باز
- شمارهٔ ۱۶۸ — ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ای نفس
- شمارهٔ ۱۶۶ — کجا بود من مدهوش را حضور نماز
- شمارهٔ ۱۶۱ — زهی طناب سرا پرده ی تو گیسوی حور
- شمارهٔ ۱۶۷ — نه مرا بر سر کوی تو بجز سایه جلیس
- شمارهٔ ۱۶۲ — کار من شکسته بسامان رسید باز
- شمارهٔ ۱۶۳ — برگ نسرین تو را بی‌خار می‌یابم هنوز
- شمارهٔ ۱۶۹ — رخت شمع شبستان می نهندش
- شمارهٔ ۱۷۱ — رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش
- شمارهٔ ۱۷۳ — پرده ی از رخ بفکن ای خود پرده ی رخسار خویش
- شمارهٔ ۱۷۲ — ای دل مکن انکار و از این کار میندیش
- شمارهٔ ۱۷۵ — به سوز سینه رسند اهل دل به ذوق سماع
- شمارهٔ ۱۷۴ — بشهریار بگوئید حال این درویش
- شمارهٔ ۱۷۶ — بیار باده که وقت گلست و موسم باغ
- شمارهٔ ۱۷۰ — آه از آن یار که نبود خبر از یارانش
- شمارهٔ ۱۸۰ — ای کرده تیره شب را بر آفتاب منزل
- شمارهٔ ۱۸۲ — باغبان گو برو مپیما کز گل
- شمارهٔ ۱۸۱ — مرا که راه نماید کنون بخانه ی دل
- شمارهٔ ۱۸۳ — یا مُسرع الشمال اذا تَحصل الوصول
- شمارهٔ ۱۷۷ — چون آتش خور شعله زد از شیشه ی شفاف
- شمارهٔ ۱۷۸ — شمیم باغ بهشتست یا نسیم عراق
- شمارهٔ ۱۸۴ — مقاربت نشود مرتفع ببعد منازل
- شمارهٔ ۱۷۹ — ای سرو خرامنده ی بستان حقایق