خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۸۷ — این چه بویست که از باد صبا می‌شنوم
- شمارهٔ ۱۸۶ — این چه بادست کزو بوی شما می شنوم
- شمارهٔ ۱۸۴ — نوبتی صبح برآمد ببام
- شمارهٔ ۱۸۵ — امروز که من عاشق و دیوانه و مستم
- شمارهٔ ۱۸۸ — تخفیف کن از دور من این باده که مستم
- شمارهٔ ۱۸۹ — سلامی بجانان فرستاده ام
- شمارهٔ ۱۸۲ — اشارت کرده بودی تا بیایم
- شمارهٔ ۱۸۳ — ما بدرگاه تو از کوی نیاز آمده ایم
- شمارهٔ ۱۹۳ — دلداده‌ایم وز پی دلدار می‌رویم
- شمارهٔ ۱۹۱ — عارض ترکان نگر در چین جعد مشک فام
- شمارهٔ ۱۹۴ — من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم
- شمارهٔ ۱۹۲ — هر دم آرد باد صبح از روضه ی رضوان پیام
- شمارهٔ ۱۹۶ — باز هشیار برون رفته و مست آمده ایم
- شمارهٔ ۱۹۵ — نیست بی روی تو میل گل و برگ سمنم
- شمارهٔ ۱۹۷ — کی آمدی ز تتارای صبای مشک نسیم
- شمارهٔ ۱۹۰ — ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیم
- شمارهٔ ۱۹۸ — نسیم باد بهاری وزید خیز ندیم
- شمارهٔ ۲۰۳ — ز باد نکهت زلف دو تات می جوئیم
- شمارهٔ ۱۹۹ — برآمد بانگ مرغ و نوبت بام
- شمارهٔ ۲۰۲ — گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم
- شمارهٔ ۲۰۱ — هیچ می دانی که دیشب در غمش چون بوده ام
- شمارهٔ ۲۰۰ — من ز دست دیده و دل در بلا افتاده‌ام
- شمارهٔ ۲۰۴ — ای شام زلفت بتخانه ی چین
- شمارهٔ ۲۰۵ — هندوی آن کاکل ترکانه می باید شدن