مسعود سعد سلمان
زندگی‌نامهٔ مسعود سعد سلمان
مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملک ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود مشغول شد و تا زمان وفاتش در سال ۵۱۵ هجری قمری نزد ایشان تقرب داشت. دیوان وی مکرر به طبع رسیده و حدود ۱۶۰۰۰ بیت دارد. به غیر از دیوان فارسی، دو دیوان تازی و هندی نیز به او نسبت داده‌اند. حبسیه‌های وی معروف است.
آثار مسعود سعد سلمان
شعرهای مسعود سعد سلمان
- شمارهٔ ۱۴ - نصیحت — عذر بی منفعت نهادن چیست
- شمارهٔ ۹ - به خواجه ابوالقاسم فرستاده — خواجه ابوالقاسم ای بزرگ اصیل
- شمارهٔ ۱۰ - ستایشگری — ای بزرگی که در همه احوال
- شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار — دست بر زخم من فلک نگشاد
- شمارهٔ ۱۳ - مدیح — ای بزرگی که حسن رای تو را
- شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی — مویم آخر جز از سپید نگشت
- شمارهٔ ۸ - شکوه — ای بزرگی که پایه قدرت
- شمارهٔ ۷ - مدح ابوسعید — ای مایه سعادت ای بوسعید
- شمارهٔ ۱۶ - پیری و جوانی — آدمی سر به سر همه عیب است
- شمارهٔ ۲۰ - مدح ثقة الملک طاهر — ثقت الملک تا به صدر نشست
- شمارهٔ ۱۹ - به عمر کاک فرستاده — عمر کاک را که خواهد گفت
- شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال — مرا بس ز دیوان مرا ز خدمت
- شمارهٔ ۲۱ - مدح ابورشد رشید — مجلس سامی جمالی را
- شمارهٔ ۱۸ - عرض بیچارگی و آرزوی گرمابه — گرمابه سه داشتم به لAوهور
- شمارهٔ ۱۵ - وصف خروس — ناگه خروس روزی در باغ جست
- شمارهٔ ۲۲ - موعظه — ایمنی را و تندرستی را
- شمارهٔ ۲۹ - ثنا — ای بزرگی که رای صایب تو
- شمارهٔ ۲۴ - ستایش — ای بزرگی که باغ رادی را
- شمارهٔ ۲۵ - ناله از حصار مرنج — ای حصن مرنج وای آنکس
- شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی — پنجاه و هفت رفت ز تاریخ عمر من
- شمارهٔ ۲۸ - مدیح — ای بزرگی که سوی درگه تو
- شمارهٔ ۳۰ - افراط و تفریط روزگار — نرسد دست من به چرخ بلند
- شمارهٔ ۲۳ - مرثیت — راشد از رشد روزگار نیافت
- شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم — مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد