عمادالدین نسیمی

زندگی‌نامهٔ نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.

آثار نسیمی

• نسیمی
  • دیوان اشعار فارسی

شعرهای نسیمی

• شمارهٔ ۲۸ — من سر شادی ندارم با غم یارم خوش است
• شمارهٔ ۲۹ — گفتمش زلف تو مأوایی خوش است
• شمارهٔ ۳۲ — مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است
• شمارهٔ ۳۰ — ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است
• شمارهٔ ۲۶ — سالک عشق تو هر دم به جهان دگر است
• شمارهٔ ۲۷ — امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر است
• شمارهٔ ۲۵ — زلف تو شب قدر من و روی تو عید است
• شمارهٔ ۳۱ — گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاست
• شمارهٔ ۳۴ — مرغ عرشیم و قاف خانه ماست
• شمارهٔ ۳۳ — سلطان غمت را دل پردرد مقام است
• شمارهٔ ۳۵ — نقش هستی رقم صورت کاشانه ماست
• شمارهٔ ۳۹ — چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده است
• شمارهٔ ۳۷ — بخت ابد یار آن که با تو قرین است
• شمارهٔ ۳۶ — منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان است
• شمارهٔ ۴۰ — ساقی سیمین برم جام شراب آورده است
• شمارهٔ ۳۸ — عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواست
• شمارهٔ ۴۴ — چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوست
• شمارهٔ ۴۵ — ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست
• شمارهٔ ۴۳ — آن که بر لوح رخت خط الهی دانست
• شمارهٔ ۴۸ — الله الله این چه نور است آفتاب روی دوست
• شمارهٔ ۴۲ — تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی است
• شمارهٔ ۴۷ — بیار باد صبا شمه ای ز طره دوست
• شمارهٔ ۴۶ — مطلع نور تجلی آفتاب روی اوست
• شمارهٔ ۴۱ - سرزنش گم‌کرده‌راهان — مسجد و میکده و کعبه و بتخانه یکی است