عمادالدین نسیمی

زندگی‌نامهٔ نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.

آثار نسیمی

• نسیمی
  • دیوان اشعار فارسی

شعرهای نسیمی

• شمارهٔ ۷۸ — دلی دارم که در وی غم نگنجد
• شمارهٔ ۷۷ — ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یاد
• شمارهٔ ۷۹ — گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن دارد
• شمارهٔ ۷۴ - استقبال از حافظ — تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاد
• شمارهٔ ۸۰ — شمع رویت صفت نور تجلی دارد
• شمارهٔ ۷۶ — دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهاد
• شمارهٔ ۷۵ — کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزاد
• شمارهٔ ۷۳ — تا از لب و چشم تو به عالم خبر افتاد
• شمارهٔ ۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی — قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آورد
• شمارهٔ ۸۸ — گر سعادت نظری بر من زار اندازد
• شمارهٔ ۸۷ - استقبال از حافظ — دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیرد
• شمارهٔ ۸۳ — دلدار ما به عهد محبت وفا نکرد
• شمارهٔ ۸۲ — کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذرد
• شمارهٔ ۸۵ — از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کرد
• شمارهٔ ۸۴ — در کوی خرابات مناجات توان کرد
• شمارهٔ ۸۱ — احوال درد ما بر درمان که می‌برد؟
• شمارهٔ ۹۱ — بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسد
• شمارهٔ ۹۶ — مأوای غمت جز دل پردرد نباشد
• شمارهٔ ۹۵ — شب قدر بی قراران سر زلف یار باشد
• شمارهٔ ۹۴ — مست شراب عشقش بی باده مست باشد
• شمارهٔ ۹۲ — ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشد
• شمارهٔ ۹۰ — مشتاق گل از سرزنش خار نترسد
• شمارهٔ ۸۹ — دلم ز مهر تو آن دم چو صبح دم می زد
• شمارهٔ ۹۳ — اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشد