امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۳ — اوّل گمّه و آخر ذاتِ خداره
- شمارهٔ ۲۴ — امیر گنه: طرّارْ طُرّه‌یِ خم چیه؟
- شمارهٔ ۲۶ — دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته
- شمارهٔ ۲۵ — اونوخت که خدا بساته،ای بساط ته
- شمارهٔ ۲۲ — زلفِ هندُو، آتشْ‌پرستْ یا زنّاره؟
- شمارهٔ ۲۰ — یارون پرچ بوینین به انجیله داره
- شمارهٔ ۲۷ — دوستْ مرهْ هداشه کَمنْ جه دْمُویی
- شمارهٔ ۲۱ — طوبیٰ قَدّهْ مه دوست و عقیقهْ لوئه
- شمارهٔ ۳۱ — شادی گَرْ بوارهْ به افلاکِ گیتی،
- شمارهٔ ۳۰ — کسی گته منْ شه یارِ وَرْ نمیرویی
- شمارهٔ ۳۲ — اُونوختْ که هیچ‌کس مهر رهْ به دلْ نکاشتْ بی،
- شمارهٔ ۳۳ — ای گلِ چَمنْ، تو مه وشکُوره تاجْ بی
- شمارهٔ ۲۹ — ونهْ باخسمْ کَشْ ته خجیرهْ خویی
- شمارهٔ ۲۸ — عَجایبْ نیِهْ مشکْ ره خطا کَسْ گویی
- شمارهٔ ۱ — اَمْروُزْ، خٰارِهْ رُوزِهْ، دُوسْ رُجُوعْ بِهْ مٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۲ — رٰاهْ‌رِهْ مِنْ دیمِهْ کِهْ پَیْ بِهْ کُویِ یٰارْ کِرْدْ
- شمارهٔ ۳ — زیٰادْ بُوتِنِهْ دَوْلِتْ دَرْگٰاهِ دٰاوَرْ
- شمارهٔ ۱ — شِهْ دُونِشْ جِهْ چِهْ گُوهِرْ اَفْشُونِسْتیمٰا؟
- شمارهٔ ۳ — تخمِ زاهدی اندی که کاشْتِمِهْ یارون!
- شمارهٔ ۲ — امرو بدینی آدِمْ که وی پری‌زا
- شمارهٔ ۴ — امیر گنه: حیرونمه سرِّ خدارهْ
- شمارهٔ ۷ — ته مهرْوَرْزمْ تا اَسْترهْ خرگوش زایی،
- شمارهٔ ۵ — امیر گنه: گوهر چاردَهْ ماهِ منیره
- شمارهٔ ۶ — حیا بُو مره کَشْ، ته خجیره خویی