امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۸ — ته چیرُو بَرفه که هَنترْته نکُو فعلْ
- شمارهٔ ۹ — سِرْخِهْ گِلْ بِوارِسِّهْ خونکارْ به ته دیمْ
- شمارهٔ ۱۰ — منْ اوُنْ فرنگی کافِر بی‌دین بُومْ،
- شمارهٔ ۱۳ — ختا و ختن تا هندوستون پائین
- شمارهٔ ۱۲ — بسیار مَیٰله دوستِ منْزلْ هارسیینْ
- شمارهٔ ۱۵ — اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو
- شمارهٔ ۱۱ — سه حجّت و مه حاجت و مه دِل بَنْ
- شمارهٔ ۱۴ — نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!
- شمارهٔ ۱۹ — نُوروزِ گِل قُلْ انّما تویی تو
- شمارهٔ ۲۲ — امیر گنه: چارده دُوستهْ سالْ خجیره
- شمارهٔ ۲۰ — تا که گردش نیلوفری بپا بو،
- شمارهٔ ۲۱ — امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره
- شمارهٔ ۱۶ — دایم به ته حوری روشی نگار بو!
- شمارهٔ ۱۷ — یا ربْ سَد و بیست سالْ عمرِته دراز بو!
- شمارهٔ ۱۸ — یا ربْ که تنه دولتْ به کامرونْ بو!
- شمارهٔ ۲۳ — امیر گنه: چن چی خشه: تنگ دهون ته
- شمارهٔ ۲۴ — امیر گنه: منْ بَندومهْ کردْگاره
- شمارهٔ ۲۵ — امیر گنه: عالمْ ره بروتمهْ جویی
- شمارهٔ ۲۸ — رقیبْ دوستْ ره راهْ بَزوئه، وایی وایی
- شمارهٔ ۲۶ — خُورْ کیهْ که بُو خوانچه کَشْ ته سرایی؟
- شمارهٔ ۲۷ — دیرْ هاکتْ هزارْ داغْ به دلْ دارمه جایی
- شمارهٔ ۲۹ — امیر گنه: عاشقمهْ کیجاره بی‌شی
- شمارهٔ ۲ — اونْ حالْ که خِدا اُو کِرْدِهْ آدِمِ خاکْ
- شمارهٔ ۱ — نَدوُمِّهْ مِهْ جٰانْ جِدٰا بُونی بِهْ مِهْ چیرْ