امیر پازواری
زندگی‌نامهٔ امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امیر پازواری
شعرهای امیر پازواری
- شمارهٔ ۲۱۱ — شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری
- شمارهٔ ۲۰۹ — کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
- شمارهٔ ۲۱۰ — اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
- شمارهٔ ۱ — گِلِ دَسْتِهْ شِهْ غُنْچِهْ‌یِ لٰامْ‌رِهْ وٰا کِرْدْ
- شمارهٔ ۲ — اَمیرْ گِنِهْ: مِنْ فِکْروُ خیٰالِمِهْ اینْ دَرْدْ
- شمارهٔ ۳ — چیوٰا (چیبُو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ نُو خُونِه‌یِ دَرْ؟
- شمارهٔ ۴ — اَمیر گِنِهْ تِهْ وَرْشُومِّهْ مِنْ اینْشَهْرْ دَرْ
- شمارهٔ ۵ — اَمیرْ گِنِهْ: بٰالٰا بِلِنْ، چیرِ خُورنیرْ
- شمارهٔ ۱۲ — امیر گنه: یا دُرّ به یاقوتْ بریتن
- شمارهٔ ۶ — اَمیرْ گِنِهْ آرٰامِ دِلْ، دیده‌یِ نُورْ
- شمارهٔ ۱۳ — خله تومهْ ته چیره‌ره بشناسیین
- شمارهٔ ۷ — امیر گنه: می‌شُورنگ وُ چیرْ شو آهنگْ!
- شمارهٔ ۸ — مشکی زنّه شه سَرْ که دیارهْ کٰاکلْ
- شمارهٔ ۱۰ — امیر گنه: با این‌که پَهْلونْمِه به کَونْ
- شمارهٔ ۹ — امیر گنه: مه خاطرْ اوُنوَختْ بَوِّه جَمْ
- شمارهٔ ۱۱ — بِفای خجیروُنْ نَمونسّه یٰاروُن!
- شمارهٔ ۱۴ — سِرْخِه گِلْ تماشا کنِنْ، زاغْ پَرْ ریجِنْ
- شمارهٔ ۶ — اوّلْ گمّه با قادرْ اَفسونه‌ی عِشْقْ
- شمارهٔ ۷ — امیر گنه: چَنه زَنّی مه دلْ ره چنگ؟
- شمارهٔ ۲ — اگر غمْ کَسِ دلْ رهْ تراکنّیا
- شمارهٔ ۵ — اَمیرْ گِنِهْ: عٰاشِقْمِهْ چُونْ مٰارْ بِهْ تِهْ چیرْ
- شمارهٔ ۳ — اَمیرْ گِنِهْ:ای پٰاکِهْ طَلْعَتْ مِهْ گُوُهِرْ!
- شمارهٔ ۱ — بٰالٰا نَدُوّمِهْ بِهْ اُونْ دِرٰازْ، نِهْ کُوتٰا
- شمارهٔ ۴ — اُونْمٰاهْ کِهْ بُورْدِهْ بِهْ تِهْ وٰاهِشْتِمِهْ شَهْرْ