طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۵۰ — اگرچه دورم از نظاره رخسار یار امشب
- شمارهٔ ۴۷ — می‌نماید بر لب جو عکس ماه من در آب
- شمارهٔ ۵۲ — می‌رسد از ناله بر گردون لوای عندلیب
- شمارهٔ ۴۹ — می‌برد لعل لب او نشئه از موج شراب
- شمارهٔ ۵۱ — هرکس که گل چید از گلشن شب
- شمارهٔ ۵۳ — نغمه عشاق باشد در نوای عندلیب
- شمارهٔ ۴۶ - شمس‌الدین‌جان — شوخ بی‌باکی که کرده خانه مردم خراب
- شمارهٔ ۴۸ — ماه در پیش رخت یک لمعه باشد از سراب
- شمارهٔ ۵۵ — زهی آیینه را حیرت خیال عکس تصویرت
- شمارهٔ ۵۴ - حبیب‌جان — حنا از خون مردم بسته دستت
- شمارهٔ ۵۷ — اگر دل محو آن رخسار زیباست
- شمارهٔ ۶۱ — تا نهال قامت او را صنوبر چاکر است
- شمارهٔ ۶۰ — آنکه تسلیم سجود خاک پایش شد سر است
- شمارهٔ ۵۹ - حبیب‌جان — حزین منشین که نوروز بهار است
- شمارهٔ ۵۶ - حبیب‌جان — حیات طغرل از عشق حبیب است
- شمارهٔ ۵۸ — هر کرا شوخ پری‌رخسار است
- شمارهٔ ۶۳ — حیا پیراهن اندام ناز است
- شمارهٔ ۶۴ — تا زلف تو در خرمن گل غالیه‌بیز است
- شمارهٔ ۶۸ — جز عشق به عالم همه اوهام خیال است
- شمارهٔ ۶۶ — خاکساری بس که ما را شهپر بال رساست
- شمارهٔ ۶۹ — گرچه رنگ و بو دلیل و شاهد روی گل است
- شمارهٔ ۶۷ — هر لحظه به دل از مژه‌ات زخم خدنگ است
- شمارهٔ ۶۲ — تا زیر و بم نغمه مضراب تو ساز است
- شمارهٔ ۶۵ — چند روزی در جهان ای عمر مهمانی بس است