طغرل احراری

زندگی‌نامهٔ طغرل احراری

محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.

آثار طغرل احراری

• طغرل احراری
  • دیوان اشعار

شعرهای طغرل احراری

• شمارهٔ ۷۲ — بس که هستی همه سامان وجود عدم است
• شمارهٔ ۷۰ — رفتن هوش از سرم تا ساربان محمل است
• شمارهٔ ۷۵ — تا درین وادی غبار ما به دامان آشناست
• شمارهٔ ۷۷ — شور دریای محبت موجی از آب من است
• شمارهٔ ۷۶ — نغمه قانون هستی ساز مضراب فناست
• شمارهٔ ۷۳ — فرصت عهد جهان از صبح هستی یک دم است
• شمارهٔ ۷۴ — رندیم ما و بوقلمونی شعار ماست
• شمارهٔ ۷۱ — در کشور ملاحت شاهی تو را تمام است
• شمارهٔ ۸۰ — دلبرم پُر پُرجفا افتاده است
• شمارهٔ ۷۹ — تیری که از کمان نگاه تو جسته است
• شمارهٔ ۸۲ — بس که بی‌رنگی درین گلشن دلیل رنگ اوست
• شمارهٔ ۸۴ — سرشکم دانه بی‌حاصل کیست؟!
• شمارهٔ ۸۵ — قامت دلجوی او سرو گلستان کیست؟!
• شمارهٔ ۸۱ — یکسر شرار عشقم و آهم زبانه است
• شمارهٔ ۷۸ — عقیق از حسرت لعل تو خون است
• شمارهٔ ۸۳ — باده رندان را شراب کوثری‌ست
• شمارهٔ ۸۶ — سرخط مشق جنون زلف پریشان کیست؟!
• شمارهٔ ۹۲ — ساقیا باده ده بهار گذشت
• شمارهٔ ۸۷ — رخش امشب چراغ خانه کیست؟!
• شمارهٔ ۸۸ — هیچ در ملک جهان چون او پری‌رخسار نیست
• شمارهٔ ۹۳ — سرو نازش هر طرف با قامت دلجو گذشت
• شمارهٔ ۸۹ — در طریق عشق کس را رهبری در کار نیست
• شمارهٔ ۹۱ — حاجت من در دو عالم جز گل روی تو نیست
• شمارهٔ ۹۰ — بس که در قصر جهان آبادی از معمار نیست