طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۹۵ — آمد و در پیش من از ناز جولان کرد و رفت
- شمارهٔ ۹۶ — سرو من باز آ که تا سرو خرامان بینمت
- شمارهٔ ۱۰۰ — هرکس که باشد همخانه صبح
- شمارهٔ ۱۰۱ — گرچه در میخانه بر لب خنده‌ها دارد قدح
- شمارهٔ ۹۴ — شب که در دل عکس خورشید رخ او جا گرفت
- شمارهٔ ۹۹ — چاک است گویا پیراهن صبح
- شمارهٔ ۹۸ — می‌کنم جان در غم او کندن جانم عبث
- شمارهٔ ۹۷ — پریشان جعد سنبل از سر زلف سمن‌سایت
- شمارهٔ ۱۰۵ — ندانم ساغر عشرت کرا سرشار می‌گردد
- شمارهٔ ۱۰۳ — تا خیال ابرویش کردم سرم آمد به یاد
- شمارهٔ ۱۰۴ — اگر شمع دلیل الفت ما رهنما گردد
- شمارهٔ ۱۰۲ — باز از رنگ حنا شد پنجه دلدار سرخ
- شمارهٔ ۱۰۷ — بت نامهربانم کی ز حال من خبر دارد
- شمارهٔ ۱۰۸ — غبار سرمه تا در خانه چشمش وطن دارد
- شمارهٔ ۱۰۹ - تاشقلی‌جان — تا کلک صنع چشم تو سرمشق ناز کرد
- شمارهٔ ۱۰۶ — اگر آیینه بر روی تو عرض مدعا دارد
- شمارهٔ ۱۱۳ — غنچه از لعل تو سبق گیرد
- شمارهٔ ۱۱۲ - میرزا همدم — مانی چین نقش مطبوع تو در چین آورد
- شمارهٔ ۱۱۱ — رنگ رخسار تو از رخسار گل ننگ آورد
- شمارهٔ ۱۱۴ - شاه‌میرزا — شهاب‌آسا نگاهم از سپهر دیده می‌تازد
- شمارهٔ ۱۱۰ — آتش عشق که خاکم تحفه بر باد آورد
- شمارهٔ ۱۱۷ — مرا عشق تو تا سرمایه دنیا و دین باشد
- شمارهٔ ۱۱۶ — مرا از عالم و آدم غم عشق تو بس باشد
- شمارهٔ ۱۱۵ — زلف مشکین تا به دور ماه رویش هاله زد