طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۲۳ — تا به اوج دلبری زد اخترش دنباله را
- شمارهٔ ۲۸ — ندارد میل الفت وضع آزادی‌پسند ما
- شمارهٔ ۲۲ — هرکه نوشد از قضا گر جام مشحون تو را
- شمارهٔ ۲۹ — بس که در کوه بلا هم‌سنگ فرهادیم ما
- شمارهٔ ۲۴ — هرکه در دشت جنون بیند من دیوانه را
- شمارهٔ ۲۵ — تا ز عکس خویش کردی سرفراز آیینه را
- شمارهٔ ۲۷ — نباشد ذوق راحت کام ارباب معانی را
- شمارهٔ ۲۶ — برد زلفش گرو از مشکلم آسانی را
- شمارهٔ ۳۳ — بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما
- شمارهٔ ۳۲ — قامتی در زیر بار عشق خم داریم ما
- شمارهٔ ۳۷ — هر کس که رخ تو دید جانا
- شمارهٔ ۳۵ — چون نی گرفته ملک جهان را فغان ما
- شمارهٔ ۳۶ — هرکه آمد به سوی خانه ما
- شمارهٔ ۳۱ — تا به رخسار چو ماه او نظر داریم ما
- شمارهٔ ۳۴ — هر کرا باشد گذر بر کلبه احزان ما
- شمارهٔ ۳۰ — از هجوم اشک بر دریا گذر داریم ما
- شمارهٔ ۳۹ — گر خرامد آن پری‌رو جانب گلزارها
- شمارهٔ ۴۱ — اگر اینست با خوبان عالم آشنایی‌ها
- شمارهٔ ۴۰ — عمرها شد می‌زنم در راه عشقش گام‌ها
- شمارهٔ ۴۲ — ز خود بسیار دور افتادم از معنی قرینی‌ها
- شمارهٔ ۴۵ - سیدجان — سنبل از آشفتگی زلف کژت یک پیچ و تاب
- شمارهٔ ۴۴ — ای ز رخسار تو گل شرمنده در گلزارها
- شمارهٔ ۳۸ — ای ز موج طلعتت نظاره در گرداب‌ها
- شمارهٔ ۴۳ — ای بهار ناز بهر زینت گل‌ها بیا!