انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- غزل شمارهٔ ۹۸ — هرچه با من کنی روا باشد
- غزل شمارهٔ ۱۰۰ — رنگ عاشق چو زعفران باشد
- غزل شمارهٔ ۹۷ — دردم فزود و دست به درمان نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۱۰۱ — ترا کز نیکوان یاری نباشد
- غزل شمارهٔ ۱۰۲ — مرا گر چون تو دلداری نباشد
- غزل شمارهٔ ۹۹ — نه چو شیرین لبت شکر باشد
- غزل شمارهٔ ۱۰۳ — بی‌عشق توام به سر نخواهد شد
- غزل شمارهٔ ۱۰۴ — حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۱۰۸ — با روی دِلَفروزت سامان بنمی‌ماند
- غزل شمارهٔ ۱۱۱ — رخ خوبت خدای می‌داند
- غزل شمارهٔ ۱۱۲ — نه در وصال تو بختم به کام دل برساند
- غزل شمارهٔ ۱۰۶ — زلفت چو به دلبری درآمد
- غزل شمارهٔ ۱۱۰ — عجب عجب که ترا یاد دوستان آمد
- غزل شمارهٔ ۱۰۵ — بدرود شب دوش که چون ماه برآمد
- غزل شمارهٔ ۱۰۹ — جانا دلم از غمت به جان آمد
- غزل شمارهٔ ۱۰۷ — مرا تاثیر عشقت بر دل آمد
- غزل شمارهٔ ۱۱۳ — هرچه مرا روی تو به روی رساند
- غزل شمارهٔ ۱۱۵ — حسن تو گر بر همین قرار بماند
- غزل شمارهٔ ۱۱۶ — طاقت عشق تو زین بیشم نماند
- غزل شمارهٔ ۱۱۴ — مرا مرنجان کایزد ترا برنجاند
- غزل شمارهٔ ۱۱۹ — عشق تو ز دل برید نتواند
- غزل شمارهٔ ۱۱۷ — درد تو دلا نهان نماند
- غزل شمارهٔ ۱۱۸ — در همه آفاق دلداری نماند
- غزل شمارهٔ ۱۲۰ — گل رخسار تو چون دسته بستند