انوری ابیوردی
زندگی‌نامهٔ انوری
اوحدالدین محمد ابن محمد (یا ابن اسحاق) شاعر و دانشمند ایرانی قرن ششم هجری است. وی از بسیاری از معلومات متداول زمان خود از قبیل منطق، موسیقی، ریاضی و نجوم بهره داشت. ابتدا مداح سلطان سنجر بود و پس از مرگ او و استیلای ترکان غز بر خراسان به ستایش امرا و سفرای بلاد مختلف مشغول شد، ولی در اواخر عمر زهد پیشه کرد و از ملازمت سلاطین کناره گرفت. در تاریخ وفات او بین مورخان اختلاف است ولی به احتمال قوی حدود سال ۵۸۳ هجری قمری در گذشته است.
آثار انوری
شعرهای انوری
- غزل شمارهٔ ۱۲۴ — نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۷ — جان وصال تو تقاضا می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۱ — آن شوخ دیده دیده چو بر هم نمی‌زند
- غزل شمارهٔ ۱۲۸ — دل به عشقش رخ به خون تر می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۶ — معشوق دل ببرد و همی قصد دین کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۳ — هرچ از وفا به جای من آن بی‌وفا کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۵ — گر وفا با جمال یار کند
- غزل شمارهٔ ۱۲۲ — هرکرا عشقت به هم برمی‌زند
- غزل شمارهٔ ۱۳۰ — یار در خوبی قیامت می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۳۲ — عالمی در ره تو حیرانند
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — یارم این بار، بار می‌ندهد
- غزل شمارهٔ ۱۳۳ — گرد ترا دل همی چنان خواهد
- غزل شمارهٔ ۱۳۶ — دوش آنکه همه جهان ما بود
- غزل شمارهٔ ۱۲۹ — حسن تو عشق من افزون می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۳۱ — زلفش اندر جور تلقین می‌کند
- غزل شمارهٔ ۱۳۵ — هرکه دل بر چون تو دلداری نهد
- غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای دلبر عیار ترا یار توان بود
- غزل شمارهٔ ۱۳۷ — من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود
- غزل شمارهٔ ۱۳۸ — آن روزگار کو که مرا یار یار بود
- غزل شمارهٔ ۱۳۹ — دوش تا صبح یار در بر بود
- غزل شمارهٔ ۱۴۱ — آنچه بر من در غم آن نامسلمان می‌رود
- غزل شمارهٔ ۱۴۳ — دست در روزگار می‌نشود
- غزل شمارهٔ ۱۴۲ — آب جمال جمله به جوی تو می‌رود
- غزل شمارهٔ ۱۴۴ — وصلت به آبِ دیده میسر نمی‌شود