عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴ — امروز منم وصل به هجران داده
- شمارهٔ ۳ — نه دل دارم نه چشم ره بین چکنم
- شمارهٔ ۶ — چون کس بنداند آنچه من دانم ازو
- شمارهٔ ۷ — من این دل بسته را کجا خواهم برد
- شمارهٔ ۵ — جسمی است هزار چشمه خون زاده درو
- شمارهٔ ۹ — نه بستهٔ پیوند توانم بودن
- شمارهٔ ۱۰ — ما هر ساعت ذخیرهٔ جان بنهیم
- شمارهٔ ۸ — چون مرغ دلم به دام هستی در شد
- شمارهٔ ۱۷ — تن زیر امانت تو خاکِ در شد
- شمارهٔ ۱۳ — در هر دو جهان گر آرزویی جویم
- شمارهٔ ۱۲ — جانا! جانی عاشق روی تو مراست
- شمارهٔ ۱۶ — جانا! مددی به عمر کوتاهم ده
- شمارهٔ ۱۴ — در پرده درونِ دل ریشت بینم
- شمارهٔ ۱۵ — از چشم خوشت بسی شکایت دارم
- شمارهٔ ۱۸ — بی چهرهٔ تو در نظری نتوان دید
- شمارهٔ ۱۱ — جان تشنگی همه جهان میآرد
- شمارهٔ ۲۳ — کو پای که از دست تو بگریختمی
- شمارهٔ ۲۴ — چون درد ترا من به دعا میطلبم
- شمارهٔ ۲۵ — یا در پیشم چو شمع بنشان و بکش
- شمارهٔ ۲۱ — جان پیش تو بر میان کمر خواهم داشت
- شمارهٔ ۱۹ — هم بادیهٔ عشق تو بی پایان است
- شمارهٔ ۲۰ — در عشق تو دل زیر و زبر باید برد
- شمارهٔ ۲۶ — از خود خبرم ده که ز خود بیخبرم
- شمارهٔ ۲۲ — گر دیده به تو راه توانستی کرد