عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۹ — در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
- شمارهٔ ۲۲ — ای دل غم جان محنت اندیش ببین
- شمارهٔ ۲۱ — گاهی به کمال برتر از خورشیدم
- شمارهٔ ۲۰ — چندان که دل من به سفر بیش دَرَست
- شمارهٔ ۲۴ — دردا که دلم به هیچ درمان نرسید
- شمارهٔ ۲۳ — که گفت ترا که راه اندوهش گیر
- شمارهٔ ۱۸ — آن سالکِ گرمرو که نامش جان است
- شمارهٔ ۲۵ — جانان آمد قصد دل و جانم کرد
- شمارهٔ ۲۹ — جانی که به راه رهنمون دارد رای
- شمارهٔ ۳۲ — در بادیه ای که عقل را راهی نیست
- شمارهٔ ۳۳ — ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست
- شمارهٔ ۳۱ — دل در ره او تصرّف خویش ندید
- شمارهٔ ۲۷ — ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطری
- شمارهٔ ۲۸ — هر چند که این حدیث جستی تو بسی
- شمارهٔ ۲۶ — هر لحظه می یی به جان سرمست دهد
- شمارهٔ ۳۰ — چون هر نفسی ز درد مهجورتری
- شمارهٔ ۳۸ — گاه از مویی مشوشت باید شد
- شمارهٔ ۳۴ — گر در همه عمر در سفر خواهی بود
- شمارهٔ ۳۶ — هر روز به عالمی دگرگون برسی
- شمارهٔ ۳۵ — ای دل بندی بس استوارت افتاد
- شمارهٔ ۳۷ — هر چند که اهل راز میباید گشت
- شمارهٔ ۴۱ — اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
- شمارهٔ ۴۰ — گر جان گویم برآمد و حیران شد
- شمارهٔ ۳۹ — جانا زغمت بسوختی جان، ما را