عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵۱ — آن غم که ز تو بر دل پرخون منست
- شمارهٔ ۵۷ — جانا ز ره دراز میآیم من
- شمارهٔ ۵۴ — تا بتوانم ازان جمال اندیشم
- شمارهٔ ۵۶ — ای بس که به هر تکی دویدم بی تو
- شمارهٔ ۵۸ — در عشق تو کارم به هوس برناید
- شمارهٔ ۵۳ — در عشق تو عقل با جنون خواهم کرد
- شمارهٔ ۵۵ — بی روی تو یک لحظه نمیشاید زیست
- شمارهٔ ۵۲ — در عشق تو نیم ذرّه سرگردانی
- شمارهٔ ۶۳ — چون هست همه به روی تو آرزویم
- شمارهٔ ۶۴ — از عشقِ تو در جهان عَلَم خواهم شد
- شمارهٔ ۵۹ — با عشق تو دست در کمر خواهم کرد
- شمارهٔ ۶۵ — در کوی تو چون میگذرم، اینت عجب!
- شمارهٔ ۶۶ — چندان که ترا حجاب میخواهد بود
- شمارهٔ ۶۰ — گه نعره زن قلندرت خواهم بود
- شمارهٔ ۶۱ — چون عاشق روی تو شدم اینم بس
- شمارهٔ ۶۲ — عمری دل من غرقهٔ خون بی تو بزیست
- شمارهٔ ۶۸ — با روی تو ماه را منوّر ننهم
- شمارهٔ ۶۷ — تا یک نفسی دسترسم میماند
- شمارهٔ ۶۹ — دیرست که در کوی تو دارم گذری
- شمارهٔ ۷۰ — ما درد تو را به جای درمان داریم
- شمارهٔ ۱ — از بس که امید و بیم میبینم من
- شمارهٔ ۲ — اول بنگر به جانِ چون برقِ همه
- شمارهٔ ۳ — گفتم:چه شود چو لطف ذاتی داری
- شمارهٔ ۴ — گفتم:به غمم قیام کی بود ترا