عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۹ — جان رسته ازین قالب صد لون به است
- شمارهٔ ۳۲ — گه پیش در تو در سجود آمدهام
- شمارهٔ ۳۰ — چون دل غم تو به جان توانست کشید
- شمارهٔ ۳۱ — در عشق تو از بس که جنون آرم من
- شمارهٔ ۳۴ — جانا چو نه پنهان و نه پیدا باشی
- شمارهٔ ۳۳ — کو کوی تو تا به فرق بشتافتمی
- شمارهٔ ۲۷ — خورشید رخ تو در نظر خواهم داشت
- شمارهٔ ۲۸ — چون من به تو در همه جهانم زنده
- شمارهٔ ۳۶ — در بند نیم ز هیچ کس میدانی
- شمارهٔ ۳۵ — نه غیر تو را با تو اثر میبینم
- شمارهٔ ۳۹ — تا جاندارم گردِ تو میخواهم تاخت
- شمارهٔ ۴۲ — چون نعره زنان قصد به کوی تو کنیم
- شمارهٔ ۳۸ — گر دل خواهی بیا و بپذیر و بگیر
- شمارهٔ ۴۱ — قومی که به هم میبنشینند ترا
- شمارهٔ ۳۷ — چون راه تو را هیچ سر و پایان نیست
- شمارهٔ ۴۰ — ما نقطهٔ جان وقف بلای تو کنیم
- شمارهٔ ۴۳ — عاشق که همه جهان به روی تو بداد
- شمارهٔ ۴۴ — با عشق تو ملک جاودان میچکنم
- شمارهٔ ۵۰ — ای لعل توام به حکم ایمان داده
- شمارهٔ ۴۶ — از عشق تو روی بر زمینم بنشین
- شمارهٔ ۴۷ — نادیده ترا دیدهٔ من دل برخاست
- شمارهٔ ۴۵ — شوقی که مرا در طلب روی تو خاست
- شمارهٔ ۴۹ — گفتم به بر سوختهٔ خویش آیی
- شمارهٔ ۴۸ — ای تیرگی زلف توام دین افروز