عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۲ — اول دل من، عشق رخت در جان داشت
- شمارهٔ ۴۶ — گرچه غمم از گریستن بیرونست
- شمارهٔ ۴۵ — آن دل که دمی بی تو سر جانش نبود
- شمارهٔ ۴۱ — دل را که شد از یک نظر دیده خراب
- شمارهٔ ۴۷ — چون با غم تو دل مرا تاب نماند
- شمارهٔ ۴۴ — خونی که من از دیده به در می‌ریزم
- شمارهٔ ۴۳ — گر دل نه چنین عاشق شیدا بودی
- شمارهٔ ۱ — دردا که دلم بوی دوایی نشنود
- شمارهٔ ۷ — جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود
- شمارهٔ ۸ — تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم
- شمارهٔ ۶ — دردا که دلم سایهٔ اقبال ندید
- شمارهٔ ۹ — چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
- شمارهٔ ۴ — این بادیهٔ تو را سری پیدا نه
- شمارهٔ ۲ — گردل گویم به منتهایی نرسید
- شمارهٔ ۳ — هر چیز تو را همی جمالی دگر است
- شمارهٔ ۵ — عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوست
- شمارهٔ ۱۰ — عمری به هوس نخل معانی بستم
- شمارهٔ ۱۳ — از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
- شمارهٔ ۱۲ — گر من فلکم به مرتبت ور ملخم
- شمارهٔ ۱۱ — عمری بدویدم از سر بیخبری
- شمارهٔ ۱۵ — گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
- شمارهٔ ۱۶ — در حیرت و سودا چه توانم کردن
- شمارهٔ ۱۴ — آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
- شمارهٔ ۱۷ — زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد