عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۴ — تا زلف تو چون کمند میبینم من
- شمارهٔ ۴۳ — گر شادی تو معتبرم می‌آید
- شمارهٔ ۴۵ — ای گم شده از جای به صد جای پدید
- شمارهٔ ۴۲ — در عالم خوف روزگاری دارم
- شمارهٔ ۱ — تیرِ طلبِ عشق، روان، می‌انداز
- شمارهٔ ۳ — تا کی باشم گِردِ جهان در تک و تاز
- شمارهٔ ۴ — بر دل گرهی بستم و بر جان باری
- شمارهٔ ۲ — تا دولت برگشته چه خواهد کردن
- شمارهٔ ۷ — گر دست دهد به زندگانم مردن
- شمارهٔ ۸ — گفتم که اگرچه هست کارم بنظام
- شمارهٔ ۱۲ — نی از سر زلفت خبری میرسدم
- شمارهٔ ۹ — جانا! نظری در دل درویشم کن
- شمارهٔ ۱۰ — عمریست که شرح حال تو میگویم
- شمارهٔ ۱۱ — جانا! نه نکو نه نانکو آمدهام
- شمارهٔ ۶ — در اصل چو مقبول ونه مهمل بودم
- شمارهٔ ۵ — هر چند نیم در ره او بر کاری
- شمارهٔ ۱۵ — گر تو سر موئی سر من داشتیی
- شمارهٔ ۱۴ — از عشق تو در جگر ندارم آبی
- شمارهٔ ۱۶ — عشق تو که همچو آتشم می‌آید
- شمارهٔ ۱۳ — روزی که ز خود شوی توناچیز آخر
- شمارهٔ ۱۷ — عاشق به غم تو کار افتاده خوش است
- شمارهٔ ۱۸ — تا کی بی تو زاری پیوست کنم
- شمارهٔ ۱ — جانی دارم عاشق و شوریده و مست
- شمارهٔ ۲ — جز تشنگی تو هوسم مینکند