عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۹ — ای خون شده در غمت دل پاک همه
- شمارهٔ ۳۰ — اندهگن توییم از دیری گاه
- شمارهٔ ۳۱ — چون هر روزیت بیشتر دیدم ناز
- شمارهٔ ۳ — چون نیست رهی به هیچ سوئی کس را
- شمارهٔ ۴ — دل سوختگان که نفس میفرسایند
- شمارهٔ ۱ — چندین در بسته بی کلیدست چه سود
- شمارهٔ ۵ — آنها که به عشق گوی بردند همه
- شمارهٔ ۲ — کس از می معرفت ندادست نشان
- شمارهٔ ۸ — گاهی ز سلوک عقل چون نسناسیم
- شمارهٔ ۱۲ — چون کس نرسد به وصل دلخواه ای دل!
- شمارهٔ ۱۰ — عاشق تن خود با غم پیوست دهد
- شمارهٔ ۹ — دستی که برین شاخ برومند رسد
- شمارهٔ ۱۱ — هر دل که ز ذوق آن حقیقت جان یافت
- شمارهٔ ۶ — عقلی که کمال در جنون می‌بیند
- شمارهٔ ۷ — دل با غمِ عشق پای ناورد آخر
- شمارهٔ ۱۳ — ای دل ز پی دلیل نتوانی شد
- شمارهٔ ۱۵ — دل گم شد و در ره الاهی اِستاد
- شمارهٔ ۱۴ — اندر طلب حضرت جاوید آخر
- شمارهٔ ۱۹ — چو مهرهٔ مِهر بازی ای سرو سهی
- شمارهٔ ۱۷ — آن ذوق که در شکر چشیدن باشد
- شمارهٔ ۱۸ — ای مانده به زیرِ پرده! او کی باشی
- شمارهٔ ۱۶ — نه هیچ کسی به زندگانیش گرفت
- شمارهٔ ۲۱ — هم هر ساعت در ره تاریکتری
- شمارهٔ ۲۰ — گر بندِ امیدِ وصلِ او بست ترا