عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵ — دوش آمد و گفت: چند تنها باشی
- شمارهٔ ۶ — دوش آمد و گفت: «در درون ما را باش
- شمارهٔ ۴ — دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی
- شمارهٔ ۸ — دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ من
- شمارهٔ ۱ — دوش آمد و برگشاد صد پردهٔ راز
- شمارهٔ ۷ — دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر
- شمارهٔ ۳ — دوش آمد و دل ازو کبابی میگشت
- شمارهٔ ۲ — دوش آمد و گفت: روز و شب میجوشی
- شمارهٔ ۱۰ — دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد
- شمارهٔ ۱۱ — دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست
- شمارهٔ ۱۲ — دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی
- شمارهٔ ۹ — دوش آمد و گفت: گردِ تو حلقه کنیم
- شمارهٔ ۱۴ — دوش آمد و گفت: «در بلا پیوستی
- شمارهٔ ۱۳ — دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش
- شمارهٔ ۱۵ — دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکی
- شمارهٔ ۱۶ — دوش آمد و گفت: در جنون میفکنیم
- شمارهٔ ۱۷ — دوش آمد و صبر از دلِ درویشم رفت
- شمارهٔ ۱۸ — دوش آمد و گفت: بی قراری شب و روز
- شمارهٔ ۱۹ — دوش آمد و گفت: اگر وفا خواهی کرد
- شمارهٔ ۲۱ — دوش آمدو ره بر دل و جانم در بست
- شمارهٔ ۲۰ — دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد
- شمارهٔ ۲۳ — آن بت که دلم عاشقِ جانبازش بود
- شمارهٔ ۲۴ — دوش از درِ دل درآمد آن بینایی
- شمارهٔ ۲۲ — دوش آمد و گفت: حسن دنییست امشب