عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۶ — ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز
- شمارهٔ ۳۷ — دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
- شمارهٔ ۳۸ — از بادهٔ عشق تو خماری دارم
- شمارهٔ ۳۹ — دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار
- شمارهٔ ۴۲ — دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم
- شمارهٔ ۴۱ — زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد
- شمارهٔ ۳۵ — شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن
- شمارهٔ ۴۰ — اول که به پیشِ خویشتن راهم داد
- شمارهٔ ۴۷ — زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
- شمارهٔ ۴۶ — تا در سر زلفت خم و چین افکندی
- شمارهٔ ۵۰ — در زلف اگرچه جایگاهی سازی
- شمارهٔ ۴۸ — دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
- شمارهٔ ۴۳ — زلف تو که بود آرزوئی همه را
- شمارهٔ ۴۵ — جانا! ز همه جهان نشستم برتر
- شمارهٔ ۴۹ — شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد
- شمارهٔ ۴۴ — دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند
- شمارهٔ ۵۲ — بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد
- شمارهٔ ۵۶ — هرکاو رخ تو بدید حیران ماند
- شمارهٔ ۵۳ — چون گشت دل من از سر زلف تو مست
- شمارهٔ ۵۵ — گر لعل لب تو آب حیوانم داد
- شمارهٔ ۵۷ — ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن
- شمارهٔ ۵۸ — دل در سر زلف چون توحسن افروزی
- شمارهٔ ۵۱ — زان خط که به گردِ شکر آوردی تو
- شمارهٔ ۵۴ — در عشق رخت چون رخ تو بیشم نیست