عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۲ — دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد
- شمارهٔ ۶۵ — در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است
- شمارهٔ ۶۴ — تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد
- شمارهٔ ۶۳ — گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت
- شمارهٔ ۵۹ — مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود
- شمارهٔ ۶۰ — چون چشمِ تو تیرِ غمزه محکم انداخت
- شمارهٔ ۶۶ — ای بیخبر از رنج و گرفتاری من
- شمارهٔ ۶۱ — گفتی که اگر میطلبی تدبیری
- شمارهٔ ۷۱ — چون مشکِ خط تو سایه‌ور می‌افتد
- شمارهٔ ۷۲ — زلف تودگر ز دست نگذارم من
- شمارهٔ ۶۸ — چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم
- شمارهٔ ۶۹ — تا زلفِ زره ورت به هم تافته شد
- شمارهٔ ۷۳ — ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده
- شمارهٔ ۶۷ — گر کشته شوم کشته به نامِ تو شوم
- شمارهٔ ۷۴ — بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست
- شمارهٔ ۷۰ — تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی
- شمارهٔ ۷۶ — تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست
- شمارهٔ ۷۵ — گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد
- شمارهٔ ۲ — لعلت به صواب هیچ کس دم نزند
- شمارهٔ ۱ — هر روز سرِ زلفِ تو کاری نهدم
- شمارهٔ ۳ — چشمِ سیهت که فتنهٔ آفاق است
- شمارهٔ ۶ — در عشقِ تو عقل و هوش مینتوان داشت
- شمارهٔ ۴ — هر دم به حیل زخمِ دگر سانم زن
- شمارهٔ ۵ — هم زلف تو از برونِ دل در تاب است