عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۹ — گرچه گل تر درآمدن سر تیز است
- شمارهٔ ۴۰ — میریخت گل و ز خاک مفرش میکرد
- شمارهٔ ۴۱ — بشکفت به صد هزار خوبی گل مست
- شمارهٔ ۳۷ — تاگل ز گریبان چمن سر بر کرد
- شمارهٔ ۳۸ — ای گل به دریغِ عمر دل پُر خون کن
- شمارهٔ ۴۲ — غنچه که چو پسته لب شود خندانش
- شمارهٔ ۴۳ — با گل گفتم که داد بستان و برو
- شمارهٔ ۴۴ — بلبل سخنی گفت به گل آهسته
- شمارهٔ ۴۶ — بلبل به سحر نعره‌زنان می‌آشفت
- شمارهٔ ۴۷ — در غنچه نگاه کن که چون میجوشد
- شمارهٔ ۴۹ — گل قصّهٔ بی خویشتنی خواهد گفت
- شمارهٔ ۴۸ — چون شور ز گل در دل بلبل افتاد
- شمارهٔ ۵۰ — با گل گفتم: چو چشم آن میدارم
- شمارهٔ ۵۱ — بشکفت گل و رونق شمشاد ببرد
- شمارهٔ ۴۵ — گل گفت که در خاک چرا ننشینم
- شمارهٔ ۵۲ — گل از پی عمری به طلب می‌آید
- شمارهٔ ۵۵ — گل بین که به صد غنج و به صدناز رسید
- شمارهٔ ۵۴ — با گل گفتم که با چنین عمر که هست
- شمارهٔ ۵۳ — گل عمر بسی کرد طلب پس چه کند
- شمارهٔ ۵۷ — آن نقد نگر که در میان دارد گل
- شمارهٔ ۵۶ — تا پرده ز روی گلِ تر باز افتاد
- شمارهٔ ۳ — ای صبح به جز نام تو را صادق نیست
- شمارهٔ ۲ — ای صبح چو امشب تو ز اهلِ حَرَمی
- شمارهٔ ۱ — ای صبح به یک نَفَس سبق چون بُردی