بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۲۹۴ — تا چند بافسون جهان بند توان بود
- شمارهٔ ۲۹۰ — آن گل از طرف کشت می‌آید
- شمارهٔ ۲۹۵ — وقتست ای حریف که می در سبو کنند
- شمارهٔ ۲۹۳ — تو گر زارم کشی غمخوار جان من که خواهد شد
- شمارهٔ ۲۹۱ — در هر که نیست نشأه درد تو مرده باد
- شمارهٔ ۲۹۲ — دلم که همره آن مه چو ابر چست شود
- شمارهٔ ۲۹۶ — خنجر کشید و عربده با اهل حال کرد
- شمارهٔ ۲۸۹ — ز می برآمده، آن رنگ آل تا چکند
- شمارهٔ ۳۰۴ — گر تلخ شدی سوز تو از سینه کجا شد
- شمارهٔ ۲۹۹ — التفات چشم آن مشکین‌غزالم می‌کشد
- شمارهٔ ۳۰۳ — نوروز علم برزد و گل در چمن آمد
- شمارهٔ ۳۰۲ — طبع تو بدخوی بود نرم و حلیم از چه شد
- شمارهٔ ۳۰۰ — گه به لطفم می‌نوازد گه به نازم می‌کشد
- شمارهٔ ۲۹۸ — خوبان خراب نرگس مستانهٔ تواَند
- شمارهٔ ۳۰۱ — هر مصور کان جمال و صورت موزون کشد
- شمارهٔ ۲۹۷ — تا کی کسی بزهد و لب خشک خو کند
- شمارهٔ ۳۰۹ — ای هر قدم بخاک رهت بسملی دگر
- شمارهٔ ۳۱۲ — از بیم جان گویم که دل دارد دلارایی دگر
- شمارهٔ ۳۰۵ — چون بدلسوزی من یار زبان تیز کند
- شمارهٔ ۳۱۱ — ای مرا هر ذره با مهر تو پیوندی دگر
- شمارهٔ ۳۰۸ — عید است و هرسو جلوه‌گر شوخ دلارای دگر
- شمارهٔ ۳۱۰ — ای عارضت به بوسه ز لب دلنوازتر
- شمارهٔ ۳۰۶ — هر دل که گرم از آتش پنهان من شود
- شمارهٔ ۳۰۷ — مه خورشدروی من دمی یک جا نمی‌گنجد