بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۲۶۵ — چو رو از جانب صید آن شکارانداز می‌تابد
- شمارهٔ ۲۶۶ — هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
- شمارهٔ ۲۶۷ — مرا یاد تو هر دم آتشی در دل برافروزد
- شمارهٔ ۲۷۰ — سری که در قدم سرو سرفراز تو باشد
- شمارهٔ ۲۷۱ — دوش آن پری ز دام رقیبان رمیده بود
- شمارهٔ ۲۷۲ — تا دیده با رخ تو مقابل نمی شود
- شمارهٔ ۲۶۸ — مرا هر روز بیتو صد غم جانسوز پیش آید
- شمارهٔ ۲۶۹ — زبان به وصف جمال تو برنمی‌آید
- شمارهٔ ۲۷۶ — بگذشت از غرور و عتابش کسی ندید
- شمارهٔ ۲۷۹ — چون گوش بر فسانه ام آن پر بهانه ماند
- شمارهٔ ۲۷۸ — گر می‌روم نزدیک او شوق وصالم می‌کشد
- شمارهٔ ۲۷۵ — خوش آن شبها که سر بر آستان دلستانم بود
- شمارهٔ ۲۷۳ — هر لحظه ام خیال بسوی دگر برد
- شمارهٔ ۲۷۷ — یاد تو هیچم از دل پر خون نمی رود
- شمارهٔ ۲۷۴ — ماه من از جامه خواب مهر سر بر می‌کند
- شمارهٔ ۲۸۰ — گر آن خورشید روزی بر سر من سایه اندازد
- شمارهٔ ۲۸۱ — درون سینه ام این نیم جان کز بهر ماهی بود
- شمارهٔ ۲۸۵ — نسوزیم که گل این چراغ می ماند
- شمارهٔ ۲۸۳ — از کعبه عزم دیر برون از طریق بود
- شمارهٔ ۲۸۷ — خطش چو بنام من از خامه برون آید
- شمارهٔ ۲۸۸ — شراب خورد و شبیخون بعاشقان آورد
- شمارهٔ ۲۸۶ — امروز صفای دلم از سیمتنی بود
- شمارهٔ ۲۸۲ — دلم بی آن شکر لب ترک عیش خویشتن گیرد
- شمارهٔ ۲۸۴ — ساقی بیا که روز برفتن شتاب کرد