بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۱۷۲ — آنکه بهر دیگران در زلف چین می‌افگند
- شمارهٔ ۱۷۳ — خزان آمد گریبان را برندی چاک خواهم کرد
- شمارهٔ ۱۷۶ — ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشید
- شمارهٔ ۱۷۴ — بتان شهر که ترکانه باج می طلبند
- شمارهٔ ۱۷۵ — آه آتشناک من بوی دل مجنون دهد
- شمارهٔ ۱۷۰ — آنی که از تو حرف جفا می توان شنید
- شمارهٔ ۱۶۹ — مقیّدان تو از یاد غیر خاموشند
- شمارهٔ ۱۷۱ — فراوشم شود چندان کز او بیداد می‌آید
- شمارهٔ ۱۷۷ — بازم بسینه عشق و جنون جوش می زند
- شمارهٔ ۱۸۳ — گلی که از نفسش مشک ناب بگدازد
- شمارهٔ ۱۸۴ — مجاوران سر کوی یار سر بخشند
- شمارهٔ ۱۷۸ — سیمای توام در دل پر نور نگنجد
- شمارهٔ ۱۷۹ — چشمم ز گرد آن کف پا یاد می کند
- شمارهٔ ۱۸۰ — تا رخت را سبزه در گلبرگ تر پنهان بود
- شمارهٔ ۱۸۱ — از جور گلرخان دل من خوار و زار شد
- شمارهٔ ۱۸۲ — تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد
- شمارهٔ ۱۹۲ — امروز اگر می بمن آن لب نرساند
- شمارهٔ ۱۸۸ — از دیده پنهان آن پری گشت و دل من خوش نکرد
- شمارهٔ ۱۸۷ — احبابرا ادای کلام تو می کشد
- شمارهٔ ۱۸۹ — خزان رسید و گلستان به آن جمال نماند
- شمارهٔ ۱۹۱ — روزی فلکم پیش در او نرسانید
- شمارهٔ ۱۸۶ — پیش لبت که مرد که هم از تو جان ندید
- شمارهٔ ۱۸۵ — مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می‌روید
- شمارهٔ ۱۹۰ — دلم ز روز بد خویش ماتمی دارد