بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۲۲۱ — ز گلگشت آمدی بنشین که مشک چین فرو ریزد
- شمارهٔ ۲۲۰ — آنان که به اخلاص کلام تو نویسند
- شمارهٔ ۲۲۲ — کیم من تا کس از مَرکب برای من فرود آید؟
- شمارهٔ ۲۲۴ — سحر فغان من آن مَه ز طَرْف بام شنید
- شمارهٔ ۲۱۸ — منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد
- شمارهٔ ۲۲۳ — گلرخان بر سر خاکم چمنی ساخته‌اند
- شمارهٔ ۲۱۷ — دوشم چراغ دیده به صد نور و تاب بود
- شمارهٔ ۲۱۹ — ستمگران غم اهل نظر نمی دانند
- شمارهٔ ۲۳۰ — ساقی چه بود باده و زین آب چه خیزد
- شمارهٔ ۲۲۵ — سرشک لعل من حاصل گل آزار می‌آرد
- شمارهٔ ۲۳۱ — صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد
- شمارهٔ ۲۲۶ — کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید
- شمارهٔ ۲۲۸ — دود از دل من باده ی گلرنگ برآورد
- شمارهٔ ۲۲۹ — به این جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود
- شمارهٔ ۲۲۷ — تا چند طلب باشد و مطلوب نباشد
- شمارهٔ ۲۳۲ — هوا خوشبوی گشت و مرغ در پرواز می‌آید
- شمارهٔ ۲۳۳ — افغان که دل به هیچ مقامم نمی کشد
- شمارهٔ ۲۳۴ — روز گلگشتست و یاران برگ عشرت ساختند
- شمارهٔ ۲۳۸ — معاذالله گرت با همدمان رغبت زیاد افتد
- شمارهٔ ۲۳۶ — گلرخان از نفس ما اثری یافته اند
- شمارهٔ ۲۳۷ — خوبی بالتفات وفا کم نمی شود
- شمارهٔ ۲۴۰ — چه تندی است که سویت نگاه نتوان کرد
- شمارهٔ ۲۳۹ — دود برآمد ز دلم چون سپند
- شمارهٔ ۲۳۵ — بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید