بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۱۴۸ — باده در جامت مدام از اشک گلگون منست
- شمارهٔ ۱۴۹ — مست تو بجز ناله ی جانسوز ندانست
- شمارهٔ ۱۴۶ — یار باید که غم یار خورد یار کجاست
- شمارهٔ ۱۴۷ — روزی که در دلم عشق تو خانه ساخت
- شمارهٔ ۱۴۵ — چشمم نظری در رخ آن دل‌گسل انداخت
- شمارهٔ ۱۵۱ — من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافت
- شمارهٔ ۱۵۰ — بازم چراغ دل بمی ناب روشنست
- شمارهٔ ۱۵۲ — خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیست
- شمارهٔ ۱۶۰ — دلم که سوخت سپند مه جمال تو باد
- شمارهٔ ۱۵۴ — دیوانه ام مرا سخن واژگون بسست
- شمارهٔ ۱۵۵ — مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث
- شمارهٔ ۱۵۹ — مردم ز عیش گلشن دنیا چه دیده اند
- شمارهٔ ۱۵۸ — مرغ دلم به حلقهٔ مویی نهاده رخ
- شمارهٔ ۱۵۷ — ای از نظارهٔ تو خجل آفتاب صبح
- شمارهٔ ۱۵۳ — در کنج محنت این دل دیوانه خوشترست
- شمارهٔ ۱۵۶ — دو هفته ییکه حریفی درین سرای سپنج
- شمارهٔ ۱۶۴ — خواهم که بوسم آن لب و روهم نمیدهد
- شمارهٔ ۱۶۱ — این باد ز طرف چمن کیست که داند
- شمارهٔ ۱۶۵ — گل آمد ساقیا محبوب گل‌رخسار می‌باید
- شمارهٔ ۱۶۸ — چو باشم سر به زانو مانده شب در فکر یار خود
- شمارهٔ ۱۶۶ — دم به دم در عاشقی دل را زیانی می‌شود
- شمارهٔ ۱۶۳ — هرگز این دست تهی بند نقابی نکشید
- شمارهٔ ۱۶۲ — آن پریچهره که دیوانه اش اهل نظرند
- شمارهٔ ۱۶۷ — محتسب گر به درِ میکده مانع نشود