بابافغانی شیرازی

زندگی‌نامهٔ بابافغانی

بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بابافغانی

• بابافغانی
  • دیوان اشعار

شعرهای بابافغانی

• شمارهٔ ۱۹۵ — چه سازم وه که آن بیباک رو از مرد و زن پوشد
• شمارهٔ ۱۹۷ — چه شد که از همه جا بوی درد می آید
• شمارهٔ ۱۹۹ — ماه من از خانه مست شب بهوای که شد
• شمارهٔ ۱۹۸ — صبا برگ گلی سوی من مجنون نیندازد
• شمارهٔ ۱۹۳ — نه قرار دل بر من نه بزلف یار گیرد
• شمارهٔ ۱۹۶ — بهر کس گر درآیی خوبی رخسار کی ماند
• شمارهٔ ۲۰۰ — ماتم نشست و کوکبه ی سور شد بلند
• شمارهٔ ۱۹۴ — رسید آن شمع و از هر جانبی پروانه می‌جوید
• شمارهٔ ۲۰۱ — رفتی و چشم روشنم از اشک حرمان تیره شد
• شمارهٔ ۲۰۲ — نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کند
• شمارهٔ ۲۰۳ — دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانید
• شمارهٔ ۲۰۴ — بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آید
• شمارهٔ ۲۰۸ — خون خوردنم ز هجر تو از حد برون مباد
• شمارهٔ ۲۰۵ — ز بی‌رحمی چو آن گل‌پیرهن دور از بر من شد
• شمارهٔ ۲۰۶ — شبها گذشت و چشم من یک لحظه آرامی ندید
• شمارهٔ ۲۰۷ — بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد
• شمارهٔ ۲۱۵ — نظاره ی روی تو بسی خانه سیه کرد
• شمارهٔ ۲۱۶ — عشق آمد و هوای صف طاعتم نماند
• شمارهٔ ۲۱۳ — جفا مکن که دگر آن جفا نمی گنجد
• شمارهٔ ۲۱۰ — به مجلسی که تویی می دگر نمی‌گنجد
• شمارهٔ ۲۰۹ — حسن تو بچشم ما نگنجد
• شمارهٔ ۲۱۴ — با چون منی چرا می چون ارغوان خورند
• شمارهٔ ۲۱۲ — آن رهروان که رو به در دل نهاده اند
• شمارهٔ ۲۱۱ — آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد