فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۴۹ — ز من منّت بود سرو و سمن را
- شمارهٔ ۵۱ — گر کشم بر رخ دریا مژة پرخون را
- شمارهٔ ۵۰ — نمی‌دانم چه آیین است کافر کج‌کلاهان را
- شمارهٔ ۵۲ — نمی‌پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را
- شمارهٔ ۵۶ — گر نهان سازم غم عشقت چه سازم ناله را
- شمارهٔ ۵۵ — سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را
- شمارهٔ ۵۳ — بستم ز چارگوشة عالم نگاه را
- شمارهٔ ۵۴ — از بیم دریا کی کنم ترک این ره کوتاه را
- شمارهٔ ۵۸ — بیا ساقیّ و آتش در زن این زهد ریائی را
- شمارهٔ ۶۲ — کردند پردة رخ دلدار شیشه را
- شمارهٔ ۶۱ — مصوّرگونه از رویت دهد حسن مثالی را
- شمارهٔ ۵۹ — جدا از دوستان در مرگ می‌بینم رهائی را
- شمارهٔ ۶۴ — این قدر آب هوس بستن به جوی دل چرا
- شمارهٔ ۶۳ — از گریه خلاصی نبود چشم ترم را
- شمارهٔ ۶۰ — عشق چو پرده بر درد حسن کرشمه‌زای را
- شمارهٔ ۵۷ — ای کرده سرمه از ناز چشم غزاله‌ها را
- شمارهٔ ۷۰ — تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را
- شمارهٔ ۶۹ — نه سامان سفر باشد نه سودای حضر ما را
- شمارهٔ ۶۷ — رواج بیدلان از مهر دلداران شود پیدا
- شمارهٔ ۶۸ — جنون تکلیف کوه و دشت و صحرا می‌کند ما را
- شمارهٔ ۶۵ — رویش که هست رنگ ز رخسار مه ربا
- شمارهٔ ۶۶ — من و کویی که کس را نیست جز عشرت به یاد آنجا
- شمارهٔ ۷۲ — تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را
- شمارهٔ ۷۱ — الهی آب و رنگ شعله ده مشت گل ما را