فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۳۱ — یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم تو را
- شمارهٔ ۳۲ — صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را
- شمارهٔ ۲۸ — نفی قیل و قال کم کن ای که خواهی حال‌ها
- شمارهٔ ۳۰ — کجا شد آن نمک‌پاشی به زخم از همزبانی‌ها
- شمارهٔ ۲۷ — تا تو افکندی به دولت سایه بر گلزارها
- شمارهٔ ۲۹ — الا یا ایّها السّاقی ادر کأساً و ناولها
- شمارهٔ ۲۶ — بر وضع افلاک ای پسر کم تکیه کن در کارها
- شمارهٔ ۲۵ — وصل شد باعث جدایی ما
- شمارهٔ ۴۰ — تا ز دمسردان نگه دارم چراغ خویش را
- شمارهٔ ۳۳ — چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
- شمارهٔ ۳۹ — پنجه می‌بازد خرد آن دست چوگان‌باز را
- شمارهٔ ۳۸ — کی می‌دهم به جنس دوا نقد درد را!
- شمارهٔ ۳۴ — به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود را
- شمارهٔ ۳۶ — نکرد ناخن تدبیر اثر دل ما را
- شمارهٔ ۳۵ — تمنّای تو جان اندر تن آرد نقش دیبا را
- شمارهٔ ۳۷ — خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را
- شمارهٔ ۴۳ — نمود از پرده رخ یارم نمی‌خواهم دلایل را
- شمارهٔ ۴۷ — چه حاجت است به شمع و چراغ مستان را
- شمارهٔ ۴۱ — چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را
- شمارهٔ ۴۴ — کم گیر بهر حادثه عقل کفیل را
- شمارهٔ ۴۵ — منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را
- شمارهٔ ۴۲ — سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش را
- شمارهٔ ۴۶ — کتابت کی تواند داد داد بیقراران را
- شمارهٔ ۴۸ — ز پس افتادگان عرض نیازی پیشوایان را