فیاض لاهیجی
درگذشته ۱۰۷۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ فیاض لاهیجی
ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌برد. ملاصدرا به وی لقب «فیاض» را داد. دختر ملاصدرا و همسر لاهیجی، ام‌کلثوم (۱۰۱۹-۱۰۹۰ق) نام داشت که زنی فرهیخته و فاضله بود که علوم حِکمی را نزد پدر و همسرش آموخت و گاه در مجالس علما شرکت می‌کرد و با آنان مباحثه می‌کرد.
آثار فیاض لاهیجی
شعرهای فیاض لاهیجی
- شمارهٔ ۱۲۴ — نی همین ناز تو تنها بهر قتل ما بس است
- شمارهٔ ۱۲۲ — گهی که دیده نه بر روی آن صنم بازست
- شمارهٔ ۱۲۳ — تا به روی تو در غمکدة من بازست
- شمارهٔ ۱۲۱ — منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست
- شمارهٔ ۱۲۸ — ناز آتش، غمزه آتش، خویِ سرکش آتش است
- شمارهٔ ۱۲۶ — صحرا خوش است و دشت خوش است و چمن خوش است
- شمارهٔ ۱۲۷ — خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است
- شمارهٔ ۱۲۵ — اختر بی‌نور ما شمع مزار ما بس است
- شمارهٔ ۱۳۱ — کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟
- شمارهٔ ۱۲۹ — چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است
- شمارهٔ ۱۳۰ — تجرید و تجرّد ره کاشانه عشق است
- شمارهٔ ۱۳۴ — کار دلم در شکنج زلف تو تنگ است
- شمارهٔ ۱۳۶ — سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است
- شمارهٔ ۱۳۲ — ز رنگِ می به رخت تا نقاب در پیش است
- شمارهٔ ۱۳۳ — چمن به خرّمی و گل به بار نزدیک است
- شمارهٔ ۱۳۵ — هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است
- شمارهٔ ۱۴۳ — تا بوی زلف یار در آبادی منست
- شمارهٔ ۱۳۸ — تو سروری سرفرازی بر تو ختم است
- شمارهٔ ۱۳۷ — من و تصوّر ترک غمت خیال محال است
- شمارهٔ ۱۴۴ — عشق بازی جستجوی یار در دل کردنست
- شمارهٔ ۱۴۱ — عکس رخ جانانه که در منزل چشم است
- شمارهٔ ۱۴۲ — ز عکس زلف تو آیینه سنبلستانست
- شمارهٔ ۱۳۹ — چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است
- شمارهٔ ۱۴۰ — مو به موئیم دل و بهر غم یار کم است