سید حسن غزنوی

زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه‍.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.

آثار سید حسن غزنوی

• سید حسن غزنوی
  • دیوان اشعار

شعرهای سید حسن غزنوی

• شمارهٔ ۹۸ - قصیده عربی از سید حسن غزنوی مشهور به اشرف — سلا کالطاف الاله الممجد
• شمارهٔ ۹۷ — سبحان خالقی که صفاتش ز کبریا
• شمارهٔ ۲ — هوای وصل جانانم گرفتست
• شمارهٔ ۵ — روزم ز هجر تو بصفت چون شب آمده است
• شمارهٔ ۶ — ای که گل جامه ز رنگ رخ تو چاک زده است
• شمارهٔ ۱ — ای تخت را خجسته تر از تاج گاه را
• شمارهٔ ۳ — صنما بسته آنم که در این منزل تست
• شمارهٔ ۴ — یارب در آن کلاله چرا عقل گمره است
• شمارهٔ ۱۱ — ما را به همه عمر سلامی نکند دوست
• شمارهٔ ۱۰ — ای سرور کرده پادشاهت
• شمارهٔ ۱۲ — چه کنم قصه کز آن مایه غم بر تن چیست
• شمارهٔ ۱۴ — کریمی کو که در عالم زبون نیست
• شمارهٔ ۱۳ - به التماس دوستی گفته — کیست از دوران خونبارش دل صد پاره نیست
• شمارهٔ ۷ — دل و جانم بره جانان است
• شمارهٔ ۸ — هین در دهید باده که هنگام بی غمی است
• شمارهٔ ۹ — قمری اندر بهار یار من است
• شمارهٔ ۲۱ — دل کار هوات می بسازد
• شمارهٔ ۱۶ — در عشق تو ای جان که چو تو خوش صنمی نیست
• شمارهٔ ۱۷ — عشق بازی صدم افزون افتاد
• شمارهٔ ۲۰ — ایکه قدرت صد چو گردون آورد
• شمارهٔ ۱۵ — ماهیست کز آن روی چو ماهت خبرم نیست
• شمارهٔ ۲۲ — دوش بر هندوی خود بدمستیی ترکانه کرد
• شمارهٔ ۱۸ — دل در طراز حلقه زلفت در اوفتاد
• شمارهٔ ۱۹ — روزی که مرا چشم به تو خوش پسر افتد