جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۸۸ — چو می دم با لب جانان من زد
- شمارهٔ ۸۷ — سر زلفت گره بر کار من زد
- شمارهٔ ۸۹ — سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد
- شمارهٔ ۸۲ — ای صیقل جبین تو داده جلای روح
- شمارهٔ ۸۴ — قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند
- شمارهٔ ۸۳ — نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ
- شمارهٔ ۸۶ — زهی جمال تو خورشید آسمان شهود
- شمارهٔ ۸۵ — باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند
- شمارهٔ ۹۴ — خوشا بادی که ره سوی تو گیرد
- شمارهٔ ۹۷ — آمد نسیم و رایحه مشکبار داد
- شمارهٔ ۹۰ — نظاره جمال تو بیهوشی آورد
- شمارهٔ ۹۱ — خط تو خضر را به سیه پوشی آورد
- شمارهٔ ۹۵ — لبت دل دزد و من از وی شکر دزد
- شمارهٔ ۹۳ — دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد
- شمارهٔ ۹۲ — غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد
- شمارهٔ ۹۶ — رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد
- شمارهٔ ۹۹ — تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند
- شمارهٔ ۱۰۴ — خطت از لعل آتشگون برآمد
- شمارهٔ ۱۰۰ — دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد
- شمارهٔ ۱۰۱ — نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد
- شمارهٔ ۱۰۲ — عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید
- شمارهٔ ۱۰۳ — شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد
- شمارهٔ ۱۰۵ — به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد
- شمارهٔ ۹۸ — در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود